16/02/11 - 17:30

«Κι άλλους Σισέ με φούστα, παρά Μπέο!»

O Χρήστος Κυριαζής γράφει στο προσωπικό του blog για τη φούστα του Σισέ και την ανάγκη του ελληνικού ποδοσφαίρου να ασχολείται με σταρ κι όχι με τον Μπέο!».  

«Κι άλλους Σισέ με φούστα, παρά Μπέο!»
53.891views 0shares

Aναλυτικά το άρθρο του:

Θυμάμαι μια φορά, σε σχολική γιορτή για την 25η Μαρτίου, έπρεπε να υποδυθώ τον Κολοκοτρώνη. Οι στιλιστικές ανάγκες του ρόλου προϋπέθεταν μερακλίδικη μουστάκα και φουντωτή φουστανέλα. Τα φόρεσα και τα δύο και έφτασα ενθουσιασμένος στο σχολείο όπου με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη: Ο υποτιθέμενος Διάκος είχε αρματωθεί τις πιστόλες του φορώντας… τζην, ο Κανάρης ήταν ντυμένος από πάνω καπετάνιος και από κάτω… Θωμάς Μαύρος με φόρμα της ΑΕΚ και ο Μπότσαρης είχε βάλει ένα κοστούμι τρία νούμερα μεγαλύτερο – μάλλον η μητέρα του τον είχε μπερδέψει με τον Καποδίστρια.

Η παράσταση διάρκεσε με ζόρι μια ώρα, αυτό όμως που έμεινε ήταν η καζούρα στον «φουστανελά». Εκτοτε, αφού εφοδίασα το οπλοστάσιό μου με ακατάρριπτα επιχειρήματα (βλέπε: «Οι ήρωες φορούσαν φουστανέλες», «…και οι Εύζωνοι με φουστανέλες φυλάνε τον Αγνωστο Στρατιώτη», «Οι Σκωτσέζοι φοράνε φούστα κλαρωτή και πίνουν μπυρόνια», «Ο Ρομπέν των Δασών φορούσε κολάν και ο Σούπερμαν ολόσωμο φορμάκι λύκρα αλλά δεν ξέρω κανέναν που τους πουλάει μαγκιές»…), κάθε φορά που κατόρθωνα κάτι έβγαζα από μέσα μου τον… Κολοκοτρώνη. Ας πούμε, έβαζα γκολ ουρλιάζοντας «χαιρετίσματα από τον φουστανελά» και άλλα τέτοια τσιτάτα, τα οποία με την πάροδο του χρόνου έγιναν διασκεδαστικές αναμνήσεις για να τις αφηγούμαστε οι παλιόφιλοι όποτε βρισκόμαστε.

Τριάντα χρόνια μετά, δηλώνω απερίφραστα ότι δεν μου έμεινε κανένα ψυχικό κατάλοιπο από τα περιπαικτικά σχόλια, έστω και αν στην εποχή τους με έβγαζαν από τα ρούχα μου. Η καζούρα γενικώς δεν είναι κακό πράγμα, αρκεί να υπάρχουν όρια και να μην ξεπερνούν την ανόητη προσβολή. Ειδικά οι σχέσεις Ολυμπιακών-Παναθηναϊκών δεν θα είχαν κανένα νόημα χωρίς τα εκατέρωθεν πειράγματα πριν και μετά τα ντέρμπι, σε κάθε ήττα από τρίτο, σε κάθε ευρωπαϊκή γκέλα, σε κάθε μεταγραφή, κάθε μέρα 365 μέρες τον χρόνο.

Από την ώρα που φόρεσε ο Τζιμπρίλ τη φούστα για να βραβευτεί ως «Αντρας της Χρονιάς» (το έπιασες το οξύμωρο μεγάλε μεγάλε…) η ποδοσφαιρική πιάτσα πήρε φωτιά. Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η επιχείρηση των φίλων του Ολυμπιακού να «λασπώσουν» με τόνους πειραιώτικης τεστοστερόνης το ίνδαλμα των Παναθηναϊκών και εξίσου συγκινητική η προσπάθεια των τελευταίων να υπερασπιστούν το δικαίωμα κάθε άντρα να φοράει φούστα, εις το όνομα των ατομικών ελευθεριών, της υγιεινής και της ευελιξίας των κινήσεων.

Ηθελημένα ή άθελα, αυτός ο καρα-σούπερ-ντούπερ σταρ που λέγεται Σισέ έβαλε το αλατοπίπερο στο μενού ενός ντέρμπι «αιωνίων», κινητοποιώντας τους οπαδούς να ακονίσουν τη σκέψη τους για το πιο αιχμηρό πείραγμα ή την πιο έξυπνη υπεράσπιση. Προσωπικά το σκηνικό που στήθηκε γύρω από την «τζιμπρίλιαντ» εμφάνιση μου φαίνεται πολύ πιο υγιές και ενδιαφέρον από τους «πεθαμένους που δεν κλάνουν» και τους παράγοντες που φλυαρούν ακατάπαυστα δηλητηριάζοντας τον κοσμάκη, την ανταλλαγή λίβελων μεταξύ των ΠΑΕ, την κουβέντα για την πειθαρχική επιτροπή της ΕΠΟ που λειτουργεί όποτε και όπως γουστάρει, τους χούλιγκαν που ενοχλούνται από θεατρικές παραστάσεις κ.λπ.

Η συζήτηση γύρω από τη φούστα του Σισέ είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται κι άλλους σταρ του επιπέδου του. Δυναμικούς, απρόβλεπτους, εκκεντρικούς, ανθρώπους με αυτοπεποίθηση μέσα και έξω από τα γήπεδα που δεν θα τους αγγίζει η μιζέρια με την οποία κάποιοι μπολιάζουν την ποδοσφαιρική μας κουλτούρα για να μας καταστήσουν εξαρτώμενους των κερδοφόρων (για τους ίδιους) πρακτικών τους. Χρειαζόμαστε κι άλλους σταρ με τα καλά και τα κακά τους (ουδείς τέλειος) που θα μας δίνουν τροφή για συζήτηση -ποδοσφαιρική και… καφενειακή-, να περνάμε ρε παιδί μου ευχάριστα όση ώρα θέλουμε να διαθέσουμε στην μπαλίτσα.

Κοπιάροντας ολίγην από Βολταίρο, προτιμώ να υπερασπίζομαι το δικαίωμα του Σισέ να φοράει φούστα και το δικαίωμα κάθε φίλου του Ολυμπιακού να τον περιπαίζει, παρά να ασχολούμαι με τα κατορθώματα του κάθε Μπέου. Εστω κι αν -το ομολογώ- τις περισσότερες φορές πέφτω στην παγίδα και αναλώνομαι τόσο ως φίλαθλος όσο και ως δημοσιογράφος με τις παραγοντικές ανορθογραφίες, κάνοντας εν τέλει «διαφήμιση» σε ό,τι αποστρέφομαι…

ΠΗΓΗ: sentragoal