18/03/11 - 09:11

"Δεν είναι μόνο ο μεγάλος Λύμπε"

Ο Ανδρέας Δημάτος γράφει στο blog του ότι η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας αφορά περισσότερα πρόσωπα μέσα στην ομάδα της ΑΕΚ και όχι μόνο τον αρχηγό της.

"Δεν είναι μόνο ο μεγάλος Λύμπε"
20.600views 0shares

Οι συμπαίκτες του το συζητούσαν όλη την προηγούμενη εβδομάδα στα αποδυτήρια. Ο Τραϊανός Δέλλας πετυχαίνοντας το χρυσό γκολ της πρόκρισης στην Τούμπα (σκύβοντας μέχρι το χόρτο και… παραμελώντας τα χρόνια προβλήματα με τη μέση του) του είπε: «Για σένα ο τελικός...».

Ο ίδιος -εντελώς ακομπλεξάριστος όλα αυτά τα χρόνια μέσα στο αρρωστημένο περιβάλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου, ήσυχος με τον εαυτό του και απαλλαγμένος από τα όποια συμπλέγματα θα μπορούσε να προκαλέσει στον κάθε ποδοσφαιριστή η ρετσινιά του «άτιτλου»- δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση να δώσει στον τελικό της 30ης Απριλίου το δικό του ονοματεπώνυμο.
Δεν είναι μόνο ο μεγάλος Λύμπε

Αφενός δεν το χρειάζεται και αφετέρου δεν ήταν ποτέ εκείνος ο ποδοσφαιριστής που θα έβαζε τον εαυτό του πάνω από την ομάδα του, όποια κι αν ήταν αυτή, από τη μεγαλύτερη μέχρι τη μικρότερη, μέχρι την Εράνη Φιλιατρών στην οποία ξεκίνησε μία μεγάλη καριέρα.

Το πούλμαν της αποστολής της ΑΕΚ, κατά την επιστροφή από τη Θεσσαλονίκη, έμεινε για περίπου μισή ώρα «εγκλωβισμένο» ανάμεσα στους οπαδούς και δεν έφυγε, παρά μόνο όταν έγινε αποδεκτό το... αίτημα του κόσμου, να τους μιλήσει ο Νίκος Λυμπερόπουλος, τον οποίο και αποθέωναν φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του.

Ο Μεσσήνιος μεσοεπιθετικός εμφανίστηκε στην πόρτα, ζήτησε από τους οπαδούς να κάνουν ησυχία και τους είπε με νόημα: «Στις 30 Απριλίου θα σηκώσουμε το Κύπελλο ΟΛΟΙ μαζί». Θα μπορούσε να πει ότι… «αυτό το κύπελλο δεν είναι δική μου υπόθεση, ούτε υποχρέωση των άλλων σε εμένα». Κάπως έτσι…

Η αλήθεια είναι ότι θα αποτελεί ευλογία για ολόκληρη την ιστορία της ΑΕΚ αν με τα δικά της χρώματα κατακτήσει το πρώτο βαρύτιμο τρόπαιο της καριέρας του ο 35χρονος Νίκος Λυμπερόπουλος. Ο πιο αδικημένος ποδοσφαιριστής της δικής του γενιάς, που έβγαλε πολλούς αδικημένους (οι οποίοι έπεσαν πάνω στα χρόνια της παντοκρατορίας του Ολυμπιακού) αλλά με τους περισσότερους εξ αυτών (Ζαγοράκης, Νικολαϊδης, Καραγκούνης και άλλοι πολλοί) να… εξαγνίζονται στην κούπα του Euro 2004. Eκείνος δεν ήταν καν στην Πορτογαλία.

Και για έναν τόσο μεγάλο (σε κλάση, προσωπικότητα και χαρακτήρα) ποδοσφαιριστή, που αποτέλεσε μία από τις πιο ακριβές μεταγραφές στην ιστορία του Παναθηναϊκού όταν τον απέκτησε από την Καλαμάτα, με παραπάνω από 500 αγώνες υψηλού επιπέδου, που αναδείχτηκε δύο φορές πρώτες σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος και κορυφαίος Ελληνας παίκτης την περίοδο 2006-07, που αν και σε προχωρημένη ηλικία τα πήγε μία χαρά για δύο σεζόν στην Μπουντεσλίγκα, δεν μπορεί να θεωρούνται επιτυχίες τα τρία του πρωταθλήματα σε… νηπιακή ηλικία (με την Καλαμάτα στη Β' Εθνική το '95, με την Εράνη στη Δ' το '93 και με την ίδια ομάδα στο τοπικό της Μεσσηνίας το 1991).

Από την άλλη πλευρά δεν είναι μόνο ο Λυμπερόπουλος που έχει ανάγκη να σηκώσει στις 30 Απριλίου, ως αρχηγός της ΑΕΚ, το τρόπαιο του Κυπέλλου στον ουρανό του ΟΑΚΑ. Ισως ο ίδιος να το έχει και λιγότερη ανάγκη καταρχήν από την ίδια την ομάδα του για την οποία τα εννιά χρόνια χωρίς τίτλο αποτελούν αρνητικό ιστορικό ρεκόρ. Για την ΑΕΚ η κατάκτηση του Κυπέλλου ισοδυναμεί από τη μία με ανάσα ζωής και από την άλλη με σημαντική υποθήκη που εναπόκειται στους ανθρώπους της (όποιοι είναι αυτοί) να την αξιοποιήσουν για το μέλλον.

Υπό αυτή την έννοια για ολόκληρη την ΑΕΚ το 14ο Κύπελλο Ελλάδας δεν θα προστεθεί απλώς στην εξαιρετικά γυαλιστερή προθήκη των τροπαίων της. Μπορεί να αποτελεί και το σημαντικότερο από τα υπόλοιπα 13 της κύπελλα.

Η απώλεια των τελικών του κυπέλλου στο ΟΑΚΑ το 1993 και το 1994 από τον Παναθηναϊκό μπορεί για παράδειγμα να μην στεναχώρησαν και πολύ κόσμο, γιατί τότε η ομάδα ήταν μόνιμη πρωταθλήτρια Ελλάδος. Σήμερα δεν είναι και χρειάζεται να αλλάξουν πολλά για να (ξανα)γίνει.

Κύπελλο που για την ΑΕΚ έχει την ίδια σημασία με τα πρώτα της μεταπολεμικά τρόπαια το '49, το '50 και το '56 με τους οπαδούς της να μην μπορούν να ξεπεράσουν ότι ο πόλεμος έβαλε πρόωρο και βίαιο τέλος στην μεγαλύτερη ίσως ομάδα της ιστορίας της στα τέλη της δεκαετίας του '30, όταν και άρχιζε να χτίζει το σώμα των φιλάθλων της.

Κύπελλο που για την ΑΕΚ έχει την ίδια σημασία με εκείνο του 1983 στο ΟΑΚΑ (τότε ο ΠΑΟΚ ήταν το τελευταίο εμπόδιο και ο Ολυμπιακός αντί για τον Παναθηναϊκό η ομάδα από το πρώην ΠΟΚ που είχε αποκλείσει), όταν τα «πέτρινα χρόνια» είχαν πέσει βαριά μετά την κυριαρχία στα τέλη της δεκαετίας του '70 της ομαδάρας του Μπάρλου, που είχε φτάσει μέχρι τα ημιτελικά του τότε Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1977 και έξι χρόνια μετά ήταν στο μηδέν.

Είναι και ο Μανόλο Χιμένεθ για τον οποίο θα μετρήσει πολύ αυτός ο τίτλος. Όχι τόσο για τους συμπατριώτες του και για να μείνει ζωντανό το προπονητικό του όνομα στην προηγμένη ποδοσφαιρικά πατρίδα του. Δεν ήταν όμως και αυτονόητο ότι αναλαμβάνοντας μία ομάδα πολύ μετά το ξεκίνημα της περιόδου, μία ομάδα με πολυεπίπεδα προβλήματα θα την οδηγούσε και στην κατάκτηση του ενός από τους δύο εγχώριους τίτλους.

Ο Ισπανός προπονητής εκτός του ότι θωρακίζει τη θέση του στη συνείδηση της πλατιάς μάζας των οπαδών της ομάδας (αρκετοί εκ των οποίων είχαν αρχίσει να τον αμφισβητούν εξαιτίας των… αναγκαστικών κενών αέρος που παρουσίαζε και παρουσιάζει η ΑΕΚ από παιχνίδι σε παιχνίδι), γλυκαίνεται και ο ίδιος αίροντας πολλές από τις επιφυλάξεις του για την απόφαση που πήρε να συνεχίσει την καριέρα του στο ελληνικό πρωτάθλημα. Οσοι πήραν τη σωστή απόφαση να τον φέρουν στην ΑΕΚ πολύ απλά δεν δικαιούνται καν να έχουν επιφυλάξεις για την ορθότητα της απόφασής τους.

Σημαντικό είναι αυτό το κύπελλο και για τον πρόεδρο της ομάδας, τον νεαρό κύριο, που θα έλεγε και ο Μάνος Μαυροκουκουλάκης, τον 37χρονο δικηγόρο Σταύρο Αδαμίδη, που επισήμως έχει μπει εδώ και περίπου δεκατέσσερις μήνες στην «κιτρινόμαυρη» επικαιρότητα μάλλον από το πουθενά ή καλύτερα μέσω Λονδίνου, εκεί που γνώρισε τον Πέτρο Παππά και είχε αναλάβει τη νομική του εκπροσώπηση.

Το αν η ΑΕΚ επί της δικής του προεδρίας κατακτήσει τον 28ο τίτλο της ιστορίας της δεν θα σημαίνει ότι οι οπαδοί της θα αρχίσουν να πίνουν νερό στο όνομά του και να τον θεωρούν ως τον ιδανικότερο για να ελέγχει τις τύχες της ομάδας τους, αλλά όσο να' ναι έχει κι αυτός ακούσει πολλά τον τελευταίο χρόνο.

Το… «τι να μας πει και ο Αδαμίδης» έχει ακουστεί πολλάκις ακόμα και σε συνεδριάσεις της… πολιτισμένης Super League, εκεί όπου ακόμα και ο Βαγγέλης Μαρινάκης αμφισβήτησε ακόμα και την δικηγορική του επάρκεια. Πρόσφατα έστειλε επιστολή στον Ελληνα πρωθυπουργό και γνώρισε τη χλεύη παρά το γεγονός ότι θα την έβλεπε πρώτο θέμα αν είχε σταλεί από Ολυμπιακό ή Παναθηναϊκό και παρά το απόλυτα ορθό των θέσεων που υποστήριξε.

Δεν είναι δα και λίγο πράγμα για εκείνον να βιώσει δίπλα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, την κατάκτηση ενός τίτλου στην πρώτη ουσιαστικά σεζόν που έχει την απόλυτη ευθύνη της διοίκησης της ΑΕΚ. Οποια κι αν η άποψη που μπορεί να έχει απαξιωτικά καλλιεργηθεί για το πρόσωπό του, εκείνος μπορεί να είναι απόλυτα ήσυχος με τον εαυτό του. Από το 2004 και μετά μπορεί να γίνει ο πρώτος πρόεδρος της ΑΕΚ με κούπα. Η οποία θα αποτελέσει είτε μία ευχάριστη ανάμνηση είτε μία σημαντική επένδυση για το παραγοντικό του μέλλον, ένα μέλλον που σε τελική ανάλυση ποτέ δεν είπε ότι εξαρτάται από τον ίδιο σε ποσοστό 100%.

Από εκεί και πέρα η κατάκτηση αυτού το Κυπέλλου μπορεί να σημαίνει περισσότερα για μεμονωμένους ποδοσφαιριστές της ομάδας ακόμα και σε σχέση με τον Νίκο Λυμπερόπουλο.

Για τον Ισμαελ Μπλάνκο και το σεβασμό που δείχνει για τη φανέλα που φοράει ασχέτως με το πόσο μπορεί η ΑΕΚ να το αποτιμήσει μέσα στα περιορισμένα οικονομικά της περιθώρια. Για τον Νάτσο Σκόκο που καλείται με το νέο του συμβόλαιο να γίνει το σημείο αναφοράς.

Αλλά και για παιδιά όπως ο Μάκος, ο Λαγός, ο Μανωλάς, ο Καράμπελας, ο Μπερνς, ο Γκέντσογλου που μπορεί να θεωρήθηκαν και να θεωρούνται υποδεέστεροι συναδέλφων τους σε άλλες ομάδες, αλλά αποδεικνύουν ότι δεν είναι και του πεταματού.

Για παίκτες όπως ο Δέλλας, ο Γεωργέας, ο Καφές ή ο Λυμπερόπουλος θα πρόκειται περισσότερο για δικαίωση παρά για επιβεβαίωση. Αλλωστε εκείνοι τα έχουν γράψει τα χιλιόμετρά τους στα ελληνικά γήπεδα.

Για τους υπόλοιπους ξένους όπως ο Γκερέιρο, ο Γιάχιτς, ο Λεονάρντο αυτό το κύπελλο θα αποτελέσει την ευκαιρία για μία πιο ψύχραιμη αξιολόγηση σχετικά με το μέλλον τους στην ομάδα.

Από την άλλη πλευρά εννοείται ότι ακόμα κι αν έρθει αυτή η κούπα δεν θα πρέπει να κοιμίσει την ΑΕΚ που μετά τις 30 Απριλίου θα έχει να επιλύσει πολύ πιο σημαντικά προβλήματα. Το να καταφέρει όμως μία ομάδα κόντρα σε όλα αυτά τα προβλήματα να φτάσει σε ένα τίτλο είναι από μόνο του πολύ πιο σημαντικό από την αίγλη και το κύρος που έχει το Κύπελλο Ελλάδας.

Μπορεί πλέον σε πολλούς να μην λέει και πολλά ένας τελικός ΑΕΚ – Ατρόμητος. Μπορεί συνολικά το κύπελλο να μην έχει… την παραμικρή αξία. Μπορεί για όλους τους άλλους. Εκτός από την ΑΕΚ. Για την ΑΕΚ έχει. Και μάλιστα πολύ μεγάλη.

Πηγή: sentragoal.gr