24/01/11 - 16:17

«Αλλοίωσαν τη φύση του παιγνιδιού»

Ο Αλέξης Σπυρόπουλος σχολιάζει τις αποφάσεις των Κουκουλάκη και Κάκου και αναφέρεται στην απόκτηση του Ραφίκ Τζιμπούρ από τον Ολυμπιακό.

«Αλλοίωσαν τη φύση του παιγνιδιού»
22.289views 0shares

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης είπε-ξείπε για τα ψώνια του Ιανουαρίου, και φτάσαμε από το «μετεγγραφές τέλος» στον…Τζεμπούρ, αλλά δεν ξέρω κανένα αφεντικό του ποδοσφαίρου να έχει ποτέ κινδυνεύσει, τουλάχιστον όχι σε δημοφιλία, από τέτοια ασυνέπεια. Ποιος θα του κάνει έλεγχο, γιατί δεν το τήρησε; Ο κίνδυνος είναι το ανάποδο. Να τάξεις αγορές, και να μη τις κάνεις.

Στο κάτω-κάτω, ανήκει στα δικαιώματα του αφεντικού το να βάλει στον κόουτς, τον οποίον πραγματικά τόσο υπολήπτεται, μία δύσκολη άσκηση επί χάρτου και επί χόρτου. Για να μη σκουριάζουν τ’ αντανακλαστικά. Αναμενόμενα, η διαφορά με τον Παναθηναϊκό μες στον Ιανουάριο άνοιξε, αλλ’ η ζωή κάπως είναι ανάγκη να κυλά με κάτι ενδιαφέρον. Και το ενδιαφέρον ανανεώνεται με το καινούργιο. Το καλοκαιρινό είναι, κιόλας, παλιό.

Ακόμη και για τα βουβάλια, το να συγκρούονται μεταξύ τους κι ύστερα να κάθονται και να κάνουν χάζι πώς παίρνουν δρόμο τα βατράχια απ’ την τρομάρα τους, μία, δύο τρεις, δεκατρείς, καταντά από διασκεδαστικό βαρετό. Ως και ο Βαλβέρδε είπε, στην Τρίπολη, ότι θα ήθελε να έχει κερδίσει την παρτίδα με γκολ από κάποια άλλη φάση της αναμέτρησης. Δεν συγκρίνεται η ικανοποίηση, ένα γκολ από τέτοιο πέναλτι ή ένα γκολ σαν π.χ. το τρίτο εναντίον του Πανσερραϊκού (Ζαϊρί-Ρόμενταλ-Πάντελιτς).

Ηταν, όμως, η ιστορία άλλης μίας ελληνικής Κυριακής. Ο ένα και ο δύο, κόντρα στον δεκατρία και στον δεκατέσσερα. Και με τους μπαλαντέρ «από χέρι» στον ένα και στον δύο. Δεν έχει γούστο. Και τόσο που κόντραραν ο δεκατρία κι ο δεκατέσσερα, ένα μικρό θαύμα ήταν. Ο Κάκος κι ο Κουκουλάκης δεν αλλοίωσαν αποτέλεσμα βάσει ροής παιγνιδιού. Οντως, το παιγνίδι στην Τρίπολη ήταν ξεκάθαρα «για νίκη Ολυμπιακού». Στη Νέα Σμύρνη, ήταν «για ισοπαλία». Ο Κάκος κι ο Κουκουλάκης αλλοίωσαν τη φύση του Παιγνιδιού.

Ότι μπορεί να είναι το ματς για νίκη, αλλά να χτυπήσει η μπάλα στο δοκάρι κι η νίκη να ξεφύγει. Ότι μπορεί να είναι για ισοπαλία, αλλ’ απ’ το δοκάρι να έλθει η ήττα. Οι διαιτητές παρενέβησαν, για να ‘ναι το αποτέλεσμα…δίκαιο. Δεν είναι δουλειά τους, αυτή. Δουλειά τους είναι, να προστατεύουν το απρόβλεπτο. Κι αν αυτοί που είναι οι top πάνε τόσο εύκολα στις βούλες, τι απαιτήσεις να ‘χει κανείς απ’ τους άλλους, τους όχι και τόσο top;

 

Ο Τζεμπούρ λοιπόν, το νέο κομμάτι στο παζλ, είναι το καινούργιο κοσκινάκι. Τώρα να σε δω, τι μάστορας είσαι, querido Ernesto. Τυχαία ή όχι, την ίδια ημέρα-Τζεμπούρ, την περασμένη Παρασκευή δηλαδή, ο Ολυμπιακός «επικοινώνησε» ότι είχε προσφορά από αγνώστου ταυτότητος γερμανικό κλαμπ για τον Πάντελιτς, δύο εκατομμυρίων είπαν, αλλά την απέρριψε. Πράγμα που δεν επιβεβαιώνεται από πουθενά. Κι αφού τέλος πάντων την απέρριψαν επειδή ο Πάντελιτς «είναι απαραίτητος», τότε προς τι η δημοσιοποίηση; Το λέμε, σταθμίζουμε αντίκτυπο, κι αναλόγως πορευόμαστε;

Υπάρχει μία, κατανοητή νομίζω, δυσκολία στο να το πιστέψει κανείς. Όχι ότι αποκλείεται να έγινε πρόταση, η μπογιά του Πάντελιτς ακόμη περνάει στη Μπουντεσλίγκα. Αλλ’ αποκλείεται ο Ολυμπιακός να είναι τόσο αφελές κλαμπ ώστε να πέταξε στη θάλασσα του Πειραιά, όχι δύο, ενάμισι πες, εκατομμύριο για παίκτη που το καλοκαίρι τον είχε αποκτήσει τζάμπα. Ο,τι και να ‘ναι, θα το δείξει η ζωή μπροστά μας. Το βέβαιον είναι ότι ο Ολυμπιακός μπροστά του αρχίζει να βρίσκει ό,τι σίγουρα θ’ αντιμετώπιζε, αργά ή γρήγορα, απ’ την προσπάθεια να γίνει με το ζόρι παντρειά.

Και τον Πάντελιτς που ο κόσμος τον αγαπά, που είναι μούρη, που σκαρφαλώνει στο κάγκελο, που είναι αδέλφι, Σέρβος, Ερυθρός Αστέρας, μιλάει ελληνικά. Και τον Μιραλάς που ο κόσμος τον αγάπησε…αναπάντεχα, αλλά φυσιολογικά, αφού είναι αέρας, φεύγει, δεν πιάνεται, σκοτώνει. Καμιά φορά, ΚριστιανοΡοναλντίζει κιόλας. Το αποτέλεσμα της παντρειάς είναι το κλασικό εικονογραφημένο. Όλα του γάμου δύσκολα! Κι η νύφη γκαστρωμένη, αλλά σε…δυστοκία. Ο Ολυμπιακός έρχονται στιγμές αγώνων που αισθάνεσαι πως παίζει με τραβηγμένο χειρόφρενο, στον σέντερ-φορ. Βάζει πολλή και κοπιαστική προσπάθεια να παράγει παιγνίδι για να «φύγει» ο φορ και να το επιστεγάσει, αλλ’ ο φορ δεν έχει το ξεπέταγμα του Βέλγου που το χειρόφρενο το ‘χει σπάσει προ πολλού.

Ο δε Βέλγος, από πρωταγωνιστής στο επίκεντρο, έφτασε να ζαρώνει στην περιφέρεια των πραγμάτων. Στο μεταξύ, μια ωραία πρωία ο Σέρβος στην προπόνηση «πέφτει επάνω» στον νεοφερμένο Τζεμπούρ και ψάχνεται για το αν υπάρχει υπονοούμενο στην υπόθεση. Κι ο Βέλγος, που είναι και μικρό παιδί και λίγο στην αβεβαιότητα μ’ όλη αυτή την ιστορία να γίνει ο δανεισμός κανονική αγορά, έχει να ψάχνει για δικά του «υπονοούμενα». Μπέρδεμα. Ιδίως τώρα που ο κόσμος (όπως αγαπά τον Πάντελιτς ή όπως αγάπησε στην πορεία τον Μιραλάς) πεθαίνει ν’ αγαπήσει και τον Τζεμπούρ. Κι ο Τζεμπούρ δεν είναι άμαχος πληθυσμός Νέμετ…

Πηγή: contra.gr