Πόσο κοντά και πόσο μακριά μπορεί να είναι το 2003 στο μυαλό όλων μας... Τότε που τα όνειρά μας έγιναν δυστυχώς μπάζα! Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια, φτάσαμε στο σημείο να πιστέψουμε σε μεγάλο βαθμό ότι γήπεδο στην Νέα Φιλαδέλφεια δεν θα ξαναζήσουμε ποτέ. Και είχαμε αρχίσει τις ευχές τουλάχιστον να προλάβουν να ζήσουν κάτι τέτοιο τα παιδιά μας.

Χρειάστηκε να περάσουμε από πολλές δοκιμασίες. Να βιώσουμε απίστευτο πόνο παντοιοτρόπως και τελικά να πέσουμε, να γονατίσουμε, να γίνουμε ένα με το έδαφος...
Ομως όπως όλοι γνωρίζετε πλέον: Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς... Και η αλήθεια είναι πως όλοι στην ΑΕΚ αφού βιώσαμε την πτώση και δακρύσαμε όσο κανείς άλλος, βάζουμε δυνατά τις γροθιές μας στο έδαφος, πιέζουμε δυνατά και ετοιμαζόμαστε να σηκωθούμε και να πατήσουμε ξανά, πιο δυνατά από ποτέ, στα πόδια μας!
Ο πρόλογος της παρουσίασης του νέου γηπέδου στην Νέα Φιλαδέλφεια ήταν εκπληκτικός. Το πιο ευχάριστο μαντάτο απ' όλα είναι πως πρόκειται μόνο για την αρχή, την εισαγωγή. Τα καλύτερα έρχονται με φόρα και με τεράστια δυναμική. Τώρα, σήμερα, όχι χθες, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ το: ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ.
Θαρρώ πως αντιλαμβάνονται όλοι πως όσα παρουσίασαν οι συνεργάτες του κ. Μελισσανίδη στο δημοτικό συμβούλιο της Νέας Φιλαδέλφειας αποδεικνύουν ένα και μόνο πράγμα: Το μέλλον μπορεί να έχει μόνο μία διχρωμία, την κιτρινόμαυρη! Ερχεται το γήπεδό μας: εδώ είναι το σπίτι του κάθε ΑΕΚτσή...

 

Διαβάστε το υπόλοιπο σχόλιο στο gazzetta.gr