Το τέλος της «αθωότητας» που έκρυβε εν πολλοίς η δύσκολη επιστροφή από τα αλώνια στη μεγάλη κατηγορία. Εκείνο το «ερχόμαστε», που βροντοφώναζε με κάθε τρόπο η ΑΕΚ επί τρία χρόνια, δεν μπορεί να γίνει «ήρθαμε».
Οχι τουλάχιστον με τους πρωταγωνιστές αυτών των ετών. Το πουλόβερ άρχισε να ξηλώνεται: ο Πλατέλλας είναι ήδη παρελθόν, ο Αραβίδης σε δυσμένεια, ο Τζανετόπουλος θα φύγει δανεικός, ο Ανέστης δεν είναι πια βασικός, οι Κολοβέτσιος και Λαμπρόπουλος δεν έχουν πείσει πως μπορούν να είναι βασικές λύσεις. Ολο το πρότζεκτ πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η ΑΕΚ δείχνει πως τινάζεται στον αέρα.
Γιατί; Η εύκολη ανάγνωση είναι να ειπωθεί πως οι παίκτες αυτοί αποδείχθηκαν κατώτεροι των προσδοκιών. Δεν είναι τελείως λάθος, αλλά πρέπει να προσμετρηθεί πως ουδείς ουσιαστικά μετά την αποχώρηση του Δέλλα επιχείρησε να τους βελτιώσει σε ατομικά ζητήματα που είχαν και να τους κάνει καλύτερους και πιο ολοκληρωμένους ποδοσφαιριστές.
Στη δική μου λογική, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης βαραίνει την ΑΕΚ. Ο κύριος λόγος όμως είναι πως ποτέ δεν εμπιστεύθηκε αυτά τα παιδιά. Ποτέ δεν πίστεψε πως μπορεί και αξίζει να προχωρήσει με αυτούς, ενισχύοντάς τους βέβαια με παίκτες που θα έκαναν τη διαφορά και θα τους βοηθούσαν να ανέβουν επίπεδο.
Η ΑΕΚ βρίσκεται σε ένα κρίσιμο μετερίζι. Οφείλει να αποφασίσει πώς θα πορευθεί στο μέλλον. Κατά τη δική μου άποψη, θα πρέπει πρώτιστα να ορίσει τη φιλοσοφία με την οποία θα προχωρήσει. Θα θελήσει να φτιάξει μια ελληνική ομάδα και άρα θα δώσει χρόνο σε παίκτες νεαρούς και εξελίξιμους ώστε να ανδρωθούν και να γίνουν πρωταγωνιστές;
Θα επιχειρήσει να κάνει μια θεαματική ομάδα, ρισκάροντας πολλές φορές να χάνει παιχνίδια που θα γίνονται ροκ; Θα πάει σε λογική πρωταθλητισμού, που σε πολλές περιπτώσεις απαιτεί από έναν σύλλογο να γίνεται κυνικός και να μην παίζει, αλλά να κερδίζει τα ματς; Η ΑΕΚ φέτος έχασε μεγάλο μέρος της σεζόν σε αυτές τις αναζητήσεις κάνοντας βήματα μπρος πίσω. Αλλά τώρα πρέπει να βρει σταθερό βηματισμό για να φύγει μπροστά.
εφημερίδα "Goal"